dilimin ucu

 Ben babamı hiç görmedim. Vardı. Hayattaydı. Ara sıra bizimle de oldu. Bizimleyken pek bizimle sayılmazdı. Mesleği garsonluktu. Mesleğinin en iyilerinden biriydi. Yurtdışında çalışırdı. Evde bulunduğu zamanlar bulunmadığı zamanların 5 katıydı.  Onun çalıştığı yerde garsonluk bizim ülkemizde yapıldığı gibi yapılmaz. orda garsonlar daha çok misafirlerini her anlamda(!) mutlu etmesi gereken ev sahipleri konumundadır. Bu sebeple olsa gerek eve geldiğinde bizi mutlu etmek, beraber bir aktivitede bulunmak veya aynı mesele üzerinde kafa yormak bile eve iş getirmek gibi olurdu sanıyorum.   Babası olanlara söylenmiştir; 'baba olunca anlarsın'. Ben babamı baba olunca anlar mıyım diye bekledim. çocuklarıyla vakit geçirmemenin, onlarla eğlenmemenin bir açıklaması olmalıydı.  Geçen haftalarda baba olacağımı öğrendim. üç gün önce de ikiz babası olacağımı. Bu haberler bile içimin içime sığmamasına yetti. Yazarken bile gülümsüyorum. Onları kucağıma almak, onlarla vakit geçirmek...

 Geçenlerde... diye başlayıp harika bir yazı yazmak okuyanları güldürüp, sürükleyip hatta aynı zamanda düşündürecek bir yazı yazmak istedim hep fakat yaşadıklarını ballandıra ballandıra anlatabilen bir yapım hiç olmadı.  En büyük bacanağım çöp kamyonu sürer. Şantiyeden kamyonu alır ekibiyle çöpleri gezer topladığı çöpleri döker kamyonu şantiyeye park edip evine döner. Yaşadığı olayları anlatırken çok maceralı heyecan dolu bir olaymış gibi anlatır ve anlattığı kişiye kendini dinletir.   Bense bir müddet Adana gibi bir yerde minibüs şoförlüğü yaptım. Bilen bilir Adana'da 'dolmuş' şoförü olmanın ne demek olduğunu. Arabanıza kafası güzel yolcular biner hırsızı biner dolandırıcısı biner trafikte etrafınızdaki araçlar mafyaların, çetelerin, kallavilerin, kirli işlerin insanlarının arabalarıdır.   Böyle bir işte çalışıyorken belalı bir ailenin arabasına da çarptım. kullandığım arabaya kafayı maddeyle(alkolle değil) çekmiş bir müşteri de bindi. Diğer dolmuşçularla ...